ย้ายจากมอสโกมาไทย ชีวิตในพัทยา และการสร้างไอที ปาร์ตี้

วิดีโอ: ถอดความจากวิดีโอสัมภาษณ์ในช่อง YouTube Spectr Estate (ภาษารัสเซีย)

Denis: สวัสดีทุกคน วันนี้แขกของเราคือ Anton เขาอยู่เมืองไทยและจะมาเล่าว่าย้ายมาที่นี่ได้ยังไง ทำอะไรอยู่ และวางชีวิตที่นี่ไว้แบบไหน ถ้าคุณเองก็มีเรื่องอยากแชร์ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการย้ายประเทศ ธุรกิจ หรือประสบการณ์ใช้ชีวิตในไทย ติดต่อเรามาได้เลย

ทำไมต้องไทย และย้ายมาได้ยังไง

Denis: Anton เริ่มกันตั้งแต่ต้นเลยนะ มาจากไหน แล้วความคิดเรื่องย้ายประเทศมันมาได้ยังไง

Anton: ผมมาจากมอสโก เป็นคนมอสโกแท้ ๆ อยู่ที่นั่นมาทั้งชีวิต ความคิดเรื่องย้ายประเทศไม่ได้โผล่มาปุบปับ มันอยู่ในหัวมานานแล้ว แค่ถึงจุดหนึ่งเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องจริงจัง ผมก็เลยเริ่มคิดว่าจะไปที่ไหนดี

ไทยเป็นหนึ่งในตัวเลือกแรก ๆ ที่ผมดู ผมชอบอากาศที่นี่ บรรยากาศ ความรู้สึกสบาย ๆ มาตลอด ผมเคยมาเที่ยวที่นี่แล้ว และประเทศนี้ก็ติดอยู่ในใจมาก พอถึงเวลาต้องตัดสินใจ ผมก็รู้เลยว่าอยากมาที่นี่

ส่วนพัทยานี่ค่อนข้างบังเอิญ ตอนแรกผมมองกรุงเทพฯ ไว้ แต่เพื่อนสนิทจากมอสโกก็ย้ายมาพัทยาเหมือนกัน แล้วจู่ ๆ ผมก็คิดว่า ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เลยตัดสินใจเลือกเมืองนี้

Denis: ย้ายมาคนเดียวเหรอ

Anton: ตอนนั้นผมย้ายมากับแมว ที่อยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว หลังจากนั้นชีวิตที่นี่ก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นรอบ ๆ งาน คนที่ได้รู้จัก แล้วก็ครอบครัวและโปรเจกต์ของตัวเอง

เส้นทางสายการตลาด

Denis: ก่อนมาไทย ทำงานการตลาดมานานแล้วใช่ไหม

Anton: ใช่ ผมเดินมาไกลพอสมควร เริ่มจากเป็นคนทำโฆษณาแบบ PPC ทำงานในเอเจนซีหลายที่ สะสมประสบการณ์ แล้วก็ย้ายมาอยู่ฝั่งลูกค้า ดูการตลาดแบบครบวงจร

พอเวลาผ่านไปก็ได้เป็นหัวหน้าฝ่ายการตลาด เริ่มสร้างทีมการตลาดจากศูนย์ วางระบบดิจิทัลให้ธุรกิจถ้ายังไม่มี ทำให้การตลาดวัดผลเป็นตัวเลขได้ วางกระบวนการ และโดยรวมคือดูทุกอย่างที่เกี่ยวกับการโปรโมตบริษัท หลัก ๆ คือบนอินเทอร์เน็ต แต่ก็ไม่ใช่แค่นั้น

Denis: แล้วก็ตั้งใจจะทำงานแบบนี้ต่อในไทยด้วย?

Anton: ใช่ ก่อนย้ายมาผมก็ทำงานรีโมตอยู่แล้ว เลยไม่ได้กลัวรูปแบบงานแบบนี้ แต่ก่อนย้ายมีเรื่องไม่ค่อยดีเกิดขึ้น บริษัทที่ผมทำอยู่ตอนนั้นทำธุรกิจอีเวนต์ แล้วช่วงโควิดตลาดนี้แทบหยุดนิ่ง การตลาดถูกแช่แข็ง แล้วเขาก็บอกลาผม

ผมไม่ได้เสียใจอะไรมาก หางานอยู่ประมาณเดือนหนึ่งก็ได้งานรีโมตใหม่ ในบริษัท IT จากโนโวซีบีสค์ ทีมบางส่วนย้ายมาอยู่พัทยา ผมได้เจอพวกเขาตัวจริงที่นี่ แล้วก็เริ่มทำงานด้วยกันแบบนั้น

ทำงานในสตาร์ตอัปคริปโต

Denis: บริษัทนั้นทำอะไร

Anton: เป็นสตาร์ตอัปด้านวิเคราะห์ข้อมูลคริปโต โปรดักต์ค่อนข้างเฉพาะกลุ่ม คนที่ต้องใช้หลัก ๆ คือสายเก็งส่วนต่างราคาและผู้ให้บริการแลกเปลี่ยนเงิน หลักการคือระบบดึงข้อมูลจากกระดานเทรดคริปโตหลายเจ้าพร้อมกัน รวมไว้ที่เดียว แล้วอัปเดตเรตให้อัตโนมัติ สำหรับกลุ่มมืออาชีพแคบ ๆ มันเป็นเครื่องมือที่มีประโยชน์

เราโปรโมตกับผู้ใช้กลุ่มนี้แหละ ตอนนั้นในพัทยามีคนในวงการนี้อยู่เยอะพอสมควร แถมช่วงนั้นระบบธนาคารไทยยังผ่อนปรนกว่านี้มาก เปิดบัญชีง่ายกว่า การตรวจสอบก็หลวมกว่า ทั้งหมดนี้ทำให้ไทยเป็นประเทศที่สะดวกสำหรับธุรกรรมแบบนี้

ต่อมาสถานการณ์ก็เปลี่ยน หน่วยงานกำกับคุมเข้มขึ้น กฎเข้มงวดขึ้น ส่วนโปรดักต์ของเราตอนนั้นก็แทบจะโชว์ให้ทุกคนที่ต้องการมันดูไปหมดแล้ว เราชนเพดาน เพราะกลุ่มเป้าหมายแคบเกินไป ผู้บริหารเลยตัดสินใจชะลอการตลาด แล้วคิดว่าจะปรับโปรดักต์ให้เข้ากับกลุ่มที่กว้างขึ้นยังไง

ตอนนั้นผมอยู่พัทยามาเกินปีแล้ว และพัฒนาไอเดียของตัวเองไปด้วย เลยรับช่วงพักนี้ได้แบบสบาย ๆ ผมทำให้โปรเจกต์เต็มที่เท่าที่ทำได้แล้ว หลังจากนั้นก็เริ่มคิดว่าจะหาเงินที่นี่ด้วยตัวเองยังไง

Denis: แล้วยังไงต่อ

Anton: ตอนนั้นผมมีแชท Telegram ของตัวเอง (ภาษารัสเซีย) แล้ว เป็นคอมมูนิตี้เล็ก ๆ ของผมเอง ช่วงนั้นมีคนอยู่ประมาณ 500–600 คน ในพัทยา Telegram แทบจะเป็นช่องทางหลักที่ชาวต่างชาติใช้คุยกัน ทั้งทำความรู้จักกัน แก้ปัญหาในชีวิตประจำวัน หาคน หาบริการ หากิจกรรม

ประสบการณ์เดินทาง และชีวิตก่อนมาไทย

Denis: ก่อนมาไทย เดินทางบ่อยไหม

Anton: บ่อยสิ ผมเคยมาไทย ไปยุโรป ไปกรีซ สเปน ตุรกี อียิปต์ โดยรวมก็เที่ยวแบบนักท่องเที่ยวทั่วไป ตอนนั้นยังไม่ได้คิดเรื่องย้ายประเทศจริงจัง แค่เที่ยวเพื่อหาประสบการณ์

ถ้าพูดถึงประสบการณ์ “ย้ายที่อยู่” ครั้งแรก ก็คือไปโซชิ (เมืองตากอากาศริมทะเลดำทางใต้ของรัสเซีย) ตอนโควิดเพิ่งเริ่ม ผมออกจากมอสโกไปอยู่ที่นั่นประมาณหนึ่งปี เพื่อรอให้ล็อกดาวน์ผ่านไป

Denis: แล้วโซชิหลังจากมอสโกเป็นยังไงบ้าง

Anton: ถ้าเทียบกับไทย ไทยเหมาะกับผมมากกว่าอยู่แล้ว แต่โซชิก็ไม่เลวถ้าแค่อยากหนีหนาวโดยไม่ต้องไปไกลจากสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย ที่นั่นมีทะเล มีภูเขา อากาศอบอุ่น แต่ในแง่บรรยากาศและความรู้สึกของการใช้ชีวิต ไทยเป็นอีกโลกหนึ่งเลย

ที่นี่ทั้งอากาศและจังหวะชีวิตต่างกันหมด อยู่ไปเรื่อย ๆ ก็ซึมซับบรรยากาศท้องถิ่น ใจเย็นลง เจอความเซนในใจแบบนั้น

วีซ่าและการอยู่อย่างถูกกฎหมาย

Denis: แล้วเรื่องเอกสารกับวีซ่ามีปัญหาไหม

Anton: ตอนแรกก็ค่อนข้างง่าย พอมาถึงผมทำบอร์เดอร์รันไปสองสามรอบ แล้วก็ทำวีซ่านักเรียน ใช้ได้หนึ่งปี พอหมดก็ต้องออกนอกประเทศอีกหลายรอบ แล้วหลังจากนั้นผมก็ทำวีซ่าดิจิทัลโนแมด หรือ DTV

ตอนนี้ก็อยู่ด้วยวีซ่านี้ ตอนที่เราอัดสัมภาษณ์ ผมใช้มันมาหลายเดือนแล้ว และกำลังจะบินออกนอกประเทศเป็นครั้งแรกพอดี

Denis: หลายคนบอกว่าวีซ่าแบบนี้ไม่ต้องบินออก ต่ออายุในประเทศได้เลย เคยลองไหม

Anton: ยัง ผมยังไม่ได้ลองเอง ที่ปรึกษาแนะนำว่าบินออกดีกว่า ในมุมของตรวจคนเข้าเมืองมันดูเรียบร้อยกว่า จะทำบอร์เดอร์รันก็ได้ แต่การบินไปประเทศอื่นจะดูไม่มีปัญหามากกว่า

แล้วพูดตรง ๆ ทีหลังผมก็รู้ว่ามันมีประโยชน์ด้วย พออยู่ที่เดียวนาน ๆ จะรู้สึกว่าทุกอย่างดีอยู่แล้ว ไม่ต้องไปไหน แต่การเปลี่ยนบรรยากาศเป็นระยะก็สำคัญนะ อย่างเราเคยบินไปเวียดนาม ถึงจะไม่ได้รักตั้งแต่แรกเห็น แต่ไปสักสองอาทิตย์เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศก็โอเคเลย แถมยังไปตรวจสุขภาพและจัดการธุระทั่วไปพร้อมกันได้ด้วย

ถ้าเทียบ DTV กับวีซ่านักเรียน DTV คุ้มกว่าและสะดวกกว่าแน่นอน โดยเฉพาะถ้ามองยาว ๆ วีซ่านักเรียนค่าใช้จ่ายพอ ๆ กัน แต่ใช้ได้แค่ปีเดียว บินออกนอกประเทศได้ไม่อิสระ แถมต้องจ่ายค่าต่ออายุเป็นประจำ ในระยะยาว DTV ดูสมเหตุสมผลกว่าเยอะ

ประกัน การรักษาพยาบาล และอุบัติเหตุ

Denis: แล้วเรื่องประกันกับการรักษาพยาบาลในไทยเป็นยังไง

Anton: ประกันท้องถิ่นแบบเต็มรูปแบบผมยังไม่ได้ทำเลย ช่วงเดือนแรก ๆ ใช้ประกันเดินทางที่ทำไว้ก่อนบินมา เป็นเรื่องปกติ ผ่านแพ็กเกจสมาชิกของธนาคารหรือบริการคล้าย ๆ กันก็ได้ประกันเดินทางพื้นฐานมาแล้ว แต่สำหรับคนที่อยู่ที่นี่มานาน มันไม่ค่อยเวิร์ก

ผมอยากได้ประกันของไทย ไม่ใช่ประกันระหว่างประเทศ แต่เป็นของท้องถิ่นในราคาที่สมเหตุสมผล ค้นข้อมูลอยู่พักหนึ่ง เจอบริษัทหลายแห่งที่ดูเหมือนเคยขายประกันให้ชาวต่างชาติในเงื่อนไขที่รับได้ เลยขับไปที่ออฟฟิศของพวกเขาในพัทยา ออฟฟิศหนึ่งมีอยู่แค่บนแผนที่ อีกที่หนึ่งเจอพนักงานที่ทำหน้างงมาก แทบพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ผมพยายามอธิบายว่าอยู่ที่นี่มานาน อยากได้ประกันให้ครอบครัว ถึงขั้นเอาใบเสร็จเก่ากับตัวอย่างแพ็กเกจให้ดู พวกเขาจดไว้หมด เอาเอกสารไป แล้วก็เงียบไปสองสามวัน สุดท้ายตอบมาว่าช่วยอะไรไม่ได้ ไม่บอกเหตุผล

ผมเลยพักเรื่องนี้ไว้ก่อน และโชคดีที่ยังไม่เคยต้องใช้ประกันแบบจริงจัง ถึงจะเคยล้มรถมอเตอร์ไซค์มาแล้วสองครั้งก็ตาม

ครั้งแรกรถล้มทับขา ปรากฏว่ากระดูกเท้าร้าวแต่ไม่เคลื่อน ตอนนั้นไม่รู้ตัว วันรุ่งขึ้นถึงไปโรงพยาบาล เอกซเรย์ ใส่เฝือกอ่อน จ่ายเองทั้งหมด เพราะคู่กรณีกับผมแยกย้ายกันไปตรงนั้นเลย ผมยังช็อกอยู่เลยไม่ได้เรียกตำรวจ ทั้งที่จริง ๆ แล้วผมไม่ได้เป็นฝ่ายผิด ค่าซ่อมรถตอนนั้นประมาณ 10,000฿ ค่ารักษาอีกราว 8,000–10,000฿

ครั้งที่สองผมล้มแถวนี้เอง ใกล้บางเสร่ บนสะพานที่ลื่นมาก ครั้งนั้นเจ็บน้อยกว่า แค่ไปโรงพยาบาลทหารที่สัตหีบ ทั้งหมดเสียไปประมาณ 500฿ ตรวจ ทำแผล ไม่มีอะไรหวือหวา

หลังจากนั้นผมก็รู้ว่าควรไปรักษาที่ไหน ถ้ารู้จักระบบท้องถิ่น ไม่จำเป็นต้องไปโรงพยาบาลนานาชาติราคาแพง มีตัวเลือกที่ถูกกว่าและสบายใจกว่าเยอะ

ทำไมต้องบางเสร่

Denis: สุดท้ายทำไมถึงเลือกบางเสร่ ผมเองก็อยู่ที่นี่ ชอบเหมือนกัน แต่อยากฟังเหตุผลของคุณ

Anton: ส่วนใหญ่ก็บังเอิญอีกนั่นแหละ พอเริ่มชัดว่าต้องการพื้นที่มากขึ้น ทั้งบ้าน ลูก ครอบครัว ผมก็เริ่มหาตัวเลือก ไม่ใช่แค่ในพัทยา แต่ลงไปทางใต้ด้วย ดูจอมเทียน พัทยาใต้ หลาย ๆ ย่าน แล้วจู่ ๆ ก็เจอบ้านดีมากหลังหนึ่งที่บางเสร่ แค่เห็นในรูปก็ถูกใจทันที

เช้าวันต่อมาผมขับไปดู แล้วก็ชอบทุกอย่างจริง ๆ เป็นหมู่บ้านแยกออกมา เงียบ พื้นที่เยอะ บ้านดี ราคาสมเหตุสมผล ตอนแรกก็รู้สึกว่าไกลไปหน่อย แต่ข้อดีมีมากกว่า ผมเลยกล่อมครอบครัวให้ย้ายมา แล้วพอได้ทำความรู้จักย่านนี้ลึกขึ้น ก็ยิ่งชอบมากขึ้นอีก

ที่นี่มีข้อดีเยอะจริง ๆ เงียบกว่า สงบกว่า วุ่นวายน้อยกว่า เข้าเมืองแค่ราวสิบห้านาที ใกล้ ๆ มีที่เยอะแยะที่เหมาะกับชีวิตครอบครัว อย่างสวนนงนุชเด็ก ๆ ก็ชอบมาก ใกล้ ๆ มีสวนน้ำ ชายหาดดี ๆ พื้นที่อนุรักษ์ธรรมชาติ มีที่ให้เดินเล่นเยอะ

Denis: ตอนนี้ค่าเช่าบ้านเท่าไร

Anton: ตอนนี้ 20,000฿ ต่อเดือน ก่อนหน้านี้จ่าย 18,000 พื้นที่เกิน 100 ตารางเมตร ตอนนี้ประมาณ 120 ถ้าเทียบกับมอสโก ราคาแบบนี้ฟังดูเหมือนฝันเลย

Denis: นี่แหละเสน่ห์ของไทย อยู่ใกล้ทะเล อยู่บ้านทั้งหลัง แต่ก็ยังไม่ใช่เงินก้อนที่บ้าบอ

Anton: ใช่ แล้วผมก็เริ่มเบื่อชีวิตที่จอมเทียนด้วย ปีแรกเดินเล่นที่นั่นอย่างมีความสุข แต่พักหลังก็เจอแต่คนหน้าเดิม ๆ บาร์ไม่รู้จบ สภาพแวดล้อมแบบเดิม ๆ ถึงจุดหนึ่งก็อยากได้ความเป็นส่วนตัว อยากเข้าเมืองไปทำธุระ เดินเล่น แล้วกลับมาที่ที่สงบ อยู่กับครอบครัว

ไอที ปาร์ตี้ของตัวเองเกิดขึ้นได้ยังไง

Denis: แต่ในพัทยานี่แหละที่คุณสร้างคอมมูนิตี้ของตัวเองขึ้นมา มันเกิดขึ้นได้ยังไง

Anton: ตอนเพิ่งย้ายมา ผมขาดเพื่อนวัยเดียวกันและคนที่คิดคล้าย ๆ กัน ผมหาคนจากสายดิจิทัล คนที่คุยเรื่องที่สนใจเหมือนกันได้ แลกเปลี่ยนประสบการณ์กันได้ หรือแค่เป็นเพื่อนกันแบบปกติ ผมอยู่คอนโดที่มีแต่ครอบครัว แต่ที่นั่นก็ไม่เจอกลุ่มของตัวเอง ไอเดียสร้างแชทและกลุ่มของตัวเองก็เกิดขึ้นตรงนั้น

ตอนแรกเราไปรู้จักกลุ่ม IT ท้องถิ่นที่มีอยู่แล้ว ซึ่งนัดเจอกันริมหาดทุกวันศุกร์ ผมชอบคอนเซปต์นี้ ทำงานมาทั้งอาทิตย์ แล้วมาเจอกัน ดื่มเบียร์ คุยกัน ผมดีใจมาก ชวนเพื่อนไปด้วยแล้วไปทำความรู้จัก

แต่ของจริงไม่เป็นอย่างที่คิด เราไปถึงหาดแล้วเจอคนยืนล้อมวงคุยเรื่องเฉพาะทางสุด ๆ เราทักทาย แต่แทบไม่มีใครดึงเราเข้าวงคุยเลย ไม่มีความรู้สึกว่าเขาเปิดรับเรา ทุกอย่างปิดมาก และค่อนข้างอึดอัด

ต่อมามีอีกกลุ่มเดินมา เป็นคนใหม่เหมือนกัน อายุน้อยกว่า เราได้รู้จักกับพวกเขาแทน ในนั้นมีนักออกแบบ นักทำแอนิเมชัน คนจากวงการใกล้ ๆ กัน แล้วก็คุยกันถูกคอ ค่อย ๆ กลายเป็นกลุ่มเล็ก ๆ อีกกลุ่มหนึ่งในวงใหญ่นั้น

ขัดแย้งกับแชทเดิม และสร้างคอมมูนิตี้ใหม่

Denis: แล้วตอนไหนที่รู้สึกว่าไปด้วยกันกับกลุ่มนั้นไม่ได้แล้ว

Anton: มันค่อยเป็นค่อยไป ตอนแรกเราเห็นว่าในแชทคนท็อกซิกใส่คนใหม่ บางคนหงุดหงิดที่มีคนเสียงดัง ดื่มเบียร์ หรืออะไรอื่น ๆ ทั้งที่กฎก็ไม่ได้ห้าม ถึงจุดหนึ่งก็เริ่มทะเลาะกันเรื่องเล็กเรื่องน้อย

แล้วเรื่องก็มาถึงตัวผม ตอนนั้นผมทำงานที่สตาร์ตอัปคริปโต และดูแลบล็อกของบริษัทไปด้วย ผมมีประสบการณ์เยอะในการทำบล็อกที่ไม่ใช่แค่บล็อก SEO แต่เป็นโปรเจกต์คอนเทนต์ที่มีชีวิตจริง ๆ ที่โตแบบออร์แกนิกโดยไม่ต้องซื้อทราฟฟิก ผมทำแบบนี้มาไม่ใช่ครั้งแรก

ช่วงหนึ่งบัญชีธนาคารไทยของผมโดนระงับ ผมเลยลงลึกว่ามันทำงานยังไง ทำไมถึงโดนระงับ มีสัญญาณเสี่ยงอะไรบ้าง จะป้องกันตัวเองยังไง ผมกับทีมใช้เวลาประมาณหนึ่งเดือนรวบรวมเคส ขอเรื่องเล่าจากคนต่าง ๆ ขอคำตอบจากธนาคารและตำรวจไซเบอร์ แล้วเรียบเรียงทั้งหมดเป็นบทความยาวที่มีประโยชน์สำหรับชาวต่างชาติ

พอบทความ (ภาษารัสเซีย) เสร็จ ผมตัดสินใจแชร์ในแชท IT กลุ่มนั้น แล้วผมก็โดนกระแสลบถล่มใส่เต็ม ๆ เริ่มมีคนกล่าวหาประมาณว่า “คุณเป็นนักการตลาด คุณกำลังขายของ อยากขโมยข้อมูล อยากได้ทราฟฟิกเข้าเว็บ กำลังโปรโมตบริษัทตัวเอง” ทั้งที่บทความมีประโยชน์จริง ๆ และไม่ได้ขายโปรดักต์ของสตาร์ตอัปตรง ๆ เลย

เรื่องนี้ทำให้ผมเจ็บมาก คนไม่อ่านเนื้อหาด้วยซ้ำ ไม่ดูว่ามีประโยชน์ไหม แต่ไปจับผิดที่โดเมนที่บทความลงอยู่ สำหรับผมมันบอกอะไรได้ชัดมาก ตอนนั้นผมพูดตรง ๆ เลยว่า บรรยากาศอึดอัดของพวกคุณกำลังฆ่าไอเดียดี ๆ แล้วในอารมณ์โกรธผมก็ลั่นวาจาว่าจะสร้างคอมมูนิตี้ของตัวเอง แล้วดึงคนมาให้ได้

ในแง่หนึ่งมันก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ผมกับคนที่ได้รู้จักกันในการเจอกันช่วงแรก ๆ รวมตัวกัน หาที่ใหม่ สร้างแชทของเรา เริ่มชวนคน เริ่มจัดงานพบปะ ปากต่อปากก็ได้ผล นักดนตรี มือกีตาร์มากันเพียบ แล้วรอบ ๆ ก็เริ่มมีกลุ่มชาวต่างชาติที่กว้างขึ้นมารวมตัวกัน ทุกอย่างมีชีวิตชีวา อบอุ่น และเป็นธรรมชาติกว่าเดิมมาก

เราไม่ได้เน้นความหยิ่งหรือความปิด อยากดื่มเบียร์ก็ดื่ม อยากคุยก็คุย อยากร้องเพลงกับกีตาร์ตอนพระอาทิตย์ตกก็เชิญเลย ขอแค่อย่ารบกวนคนอื่นและให้เกียรติกัน ดูเหมือนตรงนี้แหละที่โดนใจหลายคน

ใช้ชีวิตในไทยแพงไหม

Denis: มาที่คำถามเชิงปฏิบัติที่สุดกันดีกว่า ใช้ชีวิตในไทยแพงไหม

Anton: ขึ้นอยู่กับว่าคุณเข้าใจตลาดท้องถิ่นแค่ไหน และเลิกเป็นนักท่องเที่ยวได้เร็วแค่ไหน ตอนมาใหม่ ๆ จ่ายแพงเกินจริงได้ง่ายมาก ทั้งที่พัก ค่าเช่ามอเตอร์ไซค์ และแทบทุกอย่าง หลายคนพลาดตรงนี้ ผมเองตอนแรกก็เช่าสตูดิโอในราคาสูงเกินไป ทีหลังถึงรู้ว่าห้องแบบ One Bedroom เช่าได้ถูกกว่าอีก

ผมพลาดตรงที่เช่าห้องแรกผ่านนายหน้าชาวรัสเซีย ทีหลังถึงได้คอนแทกต์คนท้องถิ่น แล้วก็เช่าได้คุ้มขึ้น

ถ้าเช่าระยะยาว สตูดิโอหาได้ประมาณ 6,000–9,000฿ ต่อเดือน One Bedroom ปกติเริ่มที่ 9,000 ไปจนถึง 12,000–14,000฿ แล้วแต่ย่าน เฟอร์นิเจอร์ สภาพโครงการ และของแถมอื่น ๆ

ถ้าอยู่คนเดียว สตูดิโอก็พอแล้ว ถ้าอยากสบายขึ้น One Bedroom ถือว่าดีมาก และถ้าทำสัญญารายปี ส่วนต่างกับสตูดิโอดี ๆ มักจะไม่มากเลย

เรื่องรถก็คล้าย ๆ กัน สกู๊ตเตอร์เล็ก ๆ หาได้ตั้งแต่ 1,500–2,000฿ แต่จะเป็นคันเก่า ๆ ถ้าใหม่กว่านั้นก็ราว 2,500–3,500฿ ตอนแรกผมขี่ Honda PCX จ่ายค่าเช่าประมาณ 2,500–3,000 แล้วก็ซื้อ Honda Forza 300 เป็นของตัวเอง

ส่วนเรื่องกิน ตอนนี้เราทำกินที่บ้านเป็นหลัก แต่ก็ไปร้านอาหารด้วย ประมาณครึ่งต่อครึ่ง ซื้อของที่ Makro, Lotus’s และไฮเปอร์มาร์เก็ตแบบนั้น

ถ้าอยู่คนเดียว เดือนละพันดอลลาร์ก็อยู่รอดได้ ถ้าจะสบาย ๆ ก็น่าจะเริ่มที่พันห้า ถ้ามาเป็นครอบครัว ผมจะตั้งไว้อย่างน้อยพันดอลลาร์ต่อคน หรือดีกว่านั้นคือ 1,200–1,500 จะได้อยู่สบายใจ ไม่ต้องนับทุกบาท

ใบขับขี่ไทย

Denis: คุณทำใบขับขี่ไทยที่นี่ไหม ยากหรือเปล่า

Anton: ไม่ยาก ถ้าไปทำเองก็ทำได้สบาย ถึงในไทยจะมี “คนรับจัดการ” เต็มไปหมดที่ทำทุกอย่างแทนให้ได้ ถึงขั้นมีคนคอยบอกคำตอบตอนสอบคอมพิวเตอร์จากระยะไกล แต่ผมอยากทำทุกอย่างเอง

ผมหาวิธีทำ เตรียมเอกสาร เลือกโรงเรียนสอนขับรถ สุดท้ายค่าโรงเรียนอย่างเดียวประมาณ 1,000฿ รวมทั้งหมดจนได้ใบขับขี่ประมาณ 1,555฿

ใช้เวลาราวสามวันถ้าไม่มีอะไรสะดุด ใบรับรองแพทย์ทำได้เร็ว ที่โรงเรียนสอนขับรถจะเริ่มจากภาคปฏิบัติก่อน แล้วค่อยภาคทฤษฎี ระบบต่างจากที่รัสเซียนิดหน่อย

ภาคปฏิบัติไม่ยาก จากนั้นเขาให้นั่งหน้าคอมพิวเตอร์ท่องข้อสอบ แล้ววันต่อมาก็สอบทฤษฎี ที่ตลกที่สุดคือหลายครั้งคุณต้องขี่มอเตอร์ไซค์ของตัวเองมาโรงเรียนสอนขับรถ ทั้งที่ยังไม่มีใบขับขี่

ก่อนหน้านี้ผมไม่มีใบขับขี่มอเตอร์ไซค์ของรัสเซีย มีแค่ประสบการณ์ขี่ ภาคทฤษฎีผมก็ไม่ได้ผ่านในรอบแรกนะ ผ่านตอนครั้งที่สาม แต่สอบซ่อมฟรี วันเดียวลองได้สองครั้ง ถ้ายังไม่ผ่านก็ลงชื่อสอบใหม่อีกทีในอาทิตย์ถัดไป

ปัญหาหลักคือคำแปลของข้อสอบ อย่าแปลทั้งหมดเป็นภาษารัสเซียตรง ๆ ใช้ฉบับภาษาอังกฤษก่อน แล้วค่อยเช็กเฉพาะส่วนที่ไม่เข้าใจ ไม่อย่างนั้นฉบับภาษารัสเซียบางทีอ่านแล้วมั่วไปหมด

คำแนะนำสำหรับคนที่อยากย้ายมา

Denis: มีคำแนะนำอะไรให้คนที่อยากย้ายมาไทย แต่ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนบ้าง

Anton: ข้อแรก อย่าเชื่อข่าวลือและเรื่องหลอน ๆ คนจำนวนมากส่งต่อข่าวน่ากลัวกัน ทั้งเรื่องโรค ภัยธรรมชาติ อันตรายเหลือเชื่อต่าง ๆ ภาพจริงควรถามจากคนที่อยู่ที่นี่มานานและยังมีสติดีอยู่

ข้อสอง ไม่ต้องขนของมาครึ่งบ้าน ทุกอย่างที่จำเป็นซื้อที่นี่ได้ ที่นี่ไม่ใช่สุดขอบโลก อะไรที่ในพัทยาไม่มี ส่วนใหญ่ก็หาได้ที่กรุงเทพฯ ซึ่งห่างไปแค่ชั่วโมงครึ่ง

ข้อสาม สำคัญที่ต้องย้ายมา “เพื่อทำอะไร” ไม่ใช่แค่ย้าย “หนีจากที่ไหน” ต้องมีงาน หรือมีไอเดียชัด ๆ ว่าจะทำอะไรที่นี่ จะรีโมตหรือทำในพื้นที่ก็ได้ การย้ายมาโดยไม่มีหลักยึดอาจเริ่มกดดันจิตใจได้เร็วมาก

แล้วก็สำคัญมากที่ต้องหาสังคมของตัวเองให้เร็วที่สุด ตอนย้ายมาคนเดียวจะมีช่วงที่หนัก ชาวต่างชาติทุกคนต้องเคยเจอช่วงที่ทุกอย่างดูยากไปหมด เงินน้อย ทุกอย่างไม่คุ้นเคย ไม่แน่ใจว่าตัดสินใจถูกต้องหรือเปล่า ช่วงแบบนั้นสิ่งเดียวที่ช่วยได้คือกลุ่มคนที่คิดคล้าย ๆ กัน

ผมบอกคนอื่นเสมอว่า อย่าเขินที่จะมางานพบปะ มาทำความรู้จัก มาเข้าคอมมูนิตี้

ผมได้ยินบ่อยมากว่า “เสียดายที่ไม่ได้มาเร็วกว่านี้ เรากลัวอยู่นาน คิดว่าจะเป็นคนนอก” แล้วสุดท้ายก็กลายเป็นว่าที่นี่แหละที่พวกเขาได้เจอเพื่อน ได้กำลังใจ และรู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียว

Denis: ขอบคุณมากสำหรับการคุยครั้งนี้ ได้บทสนทนาที่มีชีวิตชีวา จริงใจ และมีประโยชน์มาก

Anton: ขอบคุณเช่นกัน หวังว่าประสบการณ์ของผมจะช่วยใครสักคนได้ ทั้งเรื่องย้ายประเทศ การปรับตัว และแค่ไม่กลัวที่จะเริ่มชีวิตใหม่